สิ่งมีชีวิตชาวเพโคปองที่ใสซื่อแต่ติงต๊องสุดฤทธิ์

การซ้อมของเรา บางทีมันก้ต้องมีเบรกกันบ้างล่ะ ซึ่งรุ่นพี่คนนึงได้เอา “เดี่ยว 7” ของ พี่โน้ต อุดม แต้พานิช 5 ปีที่เค้าไม่ได้ออกมาเดี่ยวแล้ว คราวนี้เค้ามีเรื่องอะไรจะ “เดี่ยว” ให้เราดูกัน

จากที่น้องๆเล่ามา อันที่ฮาๆอันแรกคือ

“ตงมงเมียวขื่อ” ซึ่งเป็นเพลงพื้นบ้านภาคเหนือเอาไว้สอนลูกสอนหลายเค้า มีใจความว่า

ตงมงเหมียวคือ

ตงมงเหมียวคือ

โอละลือ

โอละลือ

โอละเมี้ยวเมี้ยวอาแหว่คือ

เอ้อกะละเมียวคือ

เอ้อกะละเมี้ยวคือ

แต่ต้นฉบับเค้าว่ากันอย่างนี้ครับ

ที่มา: http://www.tozt.com/blog/%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%89%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%9A-%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%87%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B7

หลังจากทบทวน basic ให้น้องแล้ว คราวนี้เราเป่ากันแล้วครับ ตอนบ่ายเดินเป่า scale ตอนดึกเป่าเพลง โดยเดินกลับไปกลับนี่แหละ  แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นอีก น้องทิ้ง basic หมดเลยยยยย งานเข้าล่ะสตาฟฟ์ทั้งหลาย คราวนี้ต้องจับแก้เป็น section ซะแล้ว (section คือ กลุ่มของเครื่องดนตรี แบ่งเป็น เครื่องลมไม้ เครื่องลมทองเหลือง และเครื่องกระทบจังหวะ) วิธีนี้ได้ผลดีทีเดียว เป็นการซ้อมที่ไม่เครียดนัก รุ่นพี่สามารถแก้ไขจุดพร่องของรุ่นน้องได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้ยังพยายามแก้ปัญหาการเป่าควบคู่ไปกับการเดินด้วยกันอีกด้วย

Week 3 [20-23 Oct]            ปัญหาเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ค่อยๆลดลงไป รุ่นน้องเดินได้ดีขึ้นมาก คราวนี้เราส่งให้รุ่นพี่อาวุโสไปเช็คผลการฝึกซ้อมของเหล่าสตาฟฟ์ ปรากฏว่าทำได้ดีกว่าที่คิด ทุกคนให้ความร่วมมือดี แม้ว่าวันนั้นจะมีปัญหาเรื่องสนามไม่อำนวยเท่าใดนัก เราเช็คกันที่ลานจอดรถหน้าโรงเรียน วันต่อมาก็ไปเดินตามเซตที่สนามจุ๊บพร้อมกับ Drum Major รุ่นนิสิตจำนวน 5-6 คน แต่ฟ้าฝนก็เป็นใจ (จิงจิ๊งงงงง) บันดาลให้ละอองฝนพัดลงมา ณ ตรงนั้นพอดี เหล่า Woodwind วิ่งแจ้นเข้าร่มกันถ้วนหน้า แต่นั่น...คือยังไม่ผ่านของปากของดรัมเมเยอร์สักคำเดียว!!

และแล้วก็มีผู้แอบอ้างว่าเป็นปอบได้คร่าชีวิตรุ่นน้องคนนึงไปเรียบร้อยแล้ว.....

คืนวันที่ 21 ต.ค. เหล่าม.2-ม.6 ได้จัดฐานกิจกรรม โดยส่งเสริมคุณธรรมต่างๆที่เด็กวงโยทุกคนพึงมี อาทิ ความสามัคคี ความเสียสละ ภาวะผู้นำ เป็นต้น

ม.2   หาบัตรคำ CUDMB โดยที่รุ่นพี่จะโผล่ให้เราตกใจได้ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นมีสติดีๆกันนะครับ ฐานนี้ฮาดีครับ แต่ปล่อยน้องช้าครับ

ม.3 ฐานนี้ซาดิสม์เอาเรื่องเลย ก็คือจับน้องมัดมือให้หมดทั้งกลุ่ม แล้วให้ส่งตัวแทนไปให้โดนปะแป้งมั่ง ให้กินน้ำประหลาดๆมั่ง แล้วเดินข้ามเชือก ลอดเชือกไปด้วยกัน ไอ้คนที่โดนปะแป้งนี่แหละผู้เสียสละ (เช่นน้องบอสงาย โดนเต็มๆ สุดยอดเลยน้อง!!)

ม.4 ส่งตัวแทนไป 1-2 คน แล้วเหลืออีกคนยืนรอเพื่อนๆที่ต้องลุยสนามหญ้าแฉะๆไปเอาสิ่งของที่สำคัญบางอย่างในถังที่เต็มไปด้วยของเละๆเน่าๆ (จำได้มีน้ำปลาผสมอยู่) โดยที่ทุกคนโดนรุ่นพี่ไซโครหมดแล้ว (กดดันๆ) สรุปฐานแอร์ก็ได้พูดถึงบุญคุณสตาฟฟ์ที่มีต่อรุ่นน้อง ว่าเราควรจะให้ดีที่สุด เพื่อที่รุ่นพี่จะได้ไม่เหนื่อยไง

ม.5 ไม่มีฐาน ทำหน้าที่ปล่อยน้อง

ม.6+รุ่นพี่เก่า ให้น้องปิดตาแล้วก็เอาอะไรร้อนๆไปจ่อที่แขน เสร็จสรรพปั้มตรายางไว้ที่หน้าผาก "สำเนาถูกต้อง" แล้วให้คนที่เสร็จแล้วร้องไห้เพื่อจำลองสถานการณ์ ว่ามันทรมานขนาดไหน!!

และค่ำคืนนั้น ณ บริเวณสนามม.4 พีธีศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนจะต้องผ่าน ถ้าใครไม่ได้มาร่วมพิธีนี้ก็ถือว่าไม่ใช่สมาชิกวงโยธวาทิตแห่งนี้ นั่นก็คือ พิธีรับขวัญบายศรี พี่ๆนั่งล้อมวงและผูกข้อมือด้วยด้ายสีขาวบริสุทธิ์เพื่อเป็นความหวังดีจากรุ่นพี่ที่มีให้กับรุ่นน้องเสมอมา หลายคนร้องไห้เพราะสำนึกได้ที่ตัวเองได้ทำตัวไม่ดีมาตลอด บางคนร้องเพราะซึ้งงงงงง แต่เท่าที่ข้าพเจ้าดูนะ เพื่อนข้าพเจ้าร้องไห้แบบว่าจริงจังเหลือเกิน (แล้วน้องก็ร้องไปด้วย) ท่าทางเค้าจะตื้นตันสุดฤทธิ์

ข้าพเจ้าเองก็ได้บอกความในใจที่อยากจะบอกน้องๆไปหลายคนแล้ว โดยเฉพาะหนูน้ำเมยที่ข้าพห่วงนักห่วงหนา ว่าอยากให้พูดคุยกับเพื่อนๆบ้าง อยากให้เห็นคุณค่าของตัวเองให้มากขึ้น แม้ว่าน้องจะพิเศษกว่าคนอื่นๆ แต่น้องก็สามารถพัฒนาตัวเองให้ทัดเทียมเพื่อนๆได้!! แต่ก็มีอีกหลายที่อยากจะบอกน้องแต่ก็ไม่ได้บอก

สิ่งสำคัญของการอยู่วงโยก็คือ น้องๆจะต้องร่วมกันฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกัน และสามัคคีในทุกคราไม่ว่ายามสุขยามทุกข์ มีเรื่องอะไรบาดหมางกันก็จงเร่งปรับความเข้าใจโดยเร็วที่สุด น้องๆจะอยู่ด้วยกันไปจนจบการศึกษา ไม่ว่าอย่างไรก็ตามน้องอย่าลืมความทรงจำอันทรงคุณค่าเหล่านี้นะ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่รักทุกคน

รวมภาพความประทับใจ

สนทนาประสา"เปอร์"

Clarinet Renger [Where am I ???]

[ กดที่นี่เพื่อดูภาพทั้งหมด ]

edit @ 29 Oct 2008 17:19:27 by ĠǾǿĐŷ▬§Ħŀŋą€

edit @ 23 May 2009 14:38:08 by ĠǾǿĐŷ▬§Ħŀŋą€