สิ่งมีชีวิตชาวเพโคปองที่ใสซื่อแต่ติงต๊องสุดฤทธิ์

ในหลวงทรง ร้องไห้

เมื่อวันที่ 8 มีนา ที่ผ่านมาผมได้ไปงานที่ โรงเรียน เหมือนเช่นทุกปีตอนกลับเดินมาตามตึกยาวเพื่อจะกลับมาทางประตู ด้าน
เพาะช่าง ยังไม่ถึงบริเวณเศาลหลวงพ่อปู่ พบอาจาร์ ยท่านหนึ่งนั่งอยู่
จำได้ว่าเป็นอาจารย์สุธี ท่าน เกษียณไปแล้ว ไม่รู้คุณรู้จักรึเปล่า กราบอาจารย์ท่านแล้ว สังเกตุเห็นว่า อาจารย์ร้องไห้อยู่ ท่านบอก เพิ่งได้พบกับรุ่นพี่ที่มาในงาน รุ่นที่เท่าไหรก้อ ไม่ได้ถาม เป็นนายทหารราชองครักษ์ชั้นผู้ใหญ่ เค้าเล่าให้อาจารย์ฟัง ว่า
****ในหลวงทรงร้องให้เห็น บ่อย****
'ทรงเสียใจที่ เมืองไทยจะสิ้นในรัชกาลของท่าน แล้วกระนั้นหรือ'

ผมอยากจะตอบอาจารย์ไปว่าคงไม่หรอก ถ้าคนไทย รู้จำคำว่าว่า 'หน้าที่'มากกว่า' สิทธิ' เราเคยชินกับการเป็น..ผู้รับ...จากคนคนหนึ่งที่ เกิดมาเป็น..ผู้ให้...ให้มาตลอด เคยชินจนลืมไปว่าวันนี้ถึงเวลาแล้วรึยังที่ เรา ควรจะผู้ให้แก่พระองค์ท่านบ้าง... ผมลาอาจารย์เรียบร้อยร้อย กลับไปตามตึกยาว ไป ไหว้ พระผู้ให้กำเนิดโรงเรียน อธิฐาษขอให้พระองค์ท่านช่วยคุ้มครองให้หลานท่าน ทรงมีแต่ความสุข..ทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรง...เพียงแค่ไม่อยากได้ยิน ว่า
..ในหลวงทรงร้องไห้
ความ สุขของพระมหากษัตริย์
หนึ่งปีที่ผ่าน มา
เราใส่เสื้อเหลืองเราใส่สายรัดข้อมือสี เหลือง

คนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่ นั่งอนันตสมาคมเพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาทพระเจ้าอยู่หัวเพียงไม่กี่นาที วันนั้น ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบการปกครองโดยมีพระมหากษ ัตริย์ เป็นประมุขเราได้ แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งที่คนทั้งชาติ ยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์ จักรี และ พระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รัก ยิ่งของคนไทย

.....สิบสองปีที่ผ่าน มา

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนัก ด้วยโรคหัวใจเพราะทรงงานหนักเกินไปในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระ ประชวรหนักอยู่ ณ โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระราชชนนี
ไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัดใหญ่ถวาย พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระ อุระ และในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือ ม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วม กรุงอยู่ ยังจำกันได้ไหม?
..... 34 ปีที่ผ่าน มา

วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516

เป็นครั้งแรกในรัชกาลที่เกิด วิกฤติด้านการเมืองรุนแรงที่สุด
วันนั้น นิสิตนักศึกษา และประชาชนนับหมื่นนับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้นตำรวจ ทหารยิงประชาชน ในขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ เกิดกลียุคทุกหย่อม หญ้า
' คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเอง '
คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลดา
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคน ว่า "คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับ พลัน"
และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลัน หลังจากนั้นไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า "เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียว จะมีอำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น ?" ผมไม่ได้ตอบ แต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยคที่ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานี โทรทัศน์ BBC ว่า พระองค์ทรงเป็น 'SOUL OF THE NATION' หรือ "จิตวิญญาณของคนไทยทั้ง ชาติ" ยังจำกันได้ไหม?
แล้ว วันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่
เราสร้างค่านิยมผิดๆ ว่า คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีเงินมากที่สุด
เราโกง ทุกครั้งที่มีโอกาส
เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึง แต่ "สิทธิ" แต่ลืมคำ ว่า "หน้าที่ "
เรากำลังฆ่ากันเอง ทุกวันในภาคใต้
เราสร้าง "กฎ หมู่" ให้เหนือ " กฎหมาย"
เราเดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่เห็น ด้วย
เราก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน
และทั้งโลกกำลังจับตามองเราอยู่
เราเคยหยุดคิด กันบ้างไหมว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของ เรา
จะทรงเสียพระทัยเพียงใด?
แล้วสิ่งที่เราทำไปในวันเฉลิมพระชนมพรรษาคืออะไร การที่เราใส่เสื้อเหลือง สาย รัดข้อมือ ที่ว่า Long life The King เราทำเพื่อ อะไร
มันเป็นแค่ผักชีโรยหน้าที่จะแสดงให้โลกเห็นว่าคุณ รักพระมหากษัตริย์เพียงใดเท่านั้นนะเหรอ
80 ชันษาของ พระองค์ท่าน หากเปรียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่ได้รับการดูแลและ ระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่สมควรที่จะตรากตรำทำงานหนัก แต่กลับเป็นว่า ในปีที่ ครบ 80 ชันษาของพระองค์ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์

พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้งชาติ
ความสุข ของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้
ไม่ใช่จะประทับอยู่ใน พระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อม
ด้วยข้าราช บริพาร

หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ คือ
เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคี กัน
รู้จักความ พอเพียง และมีสติ-เพียงเท่านี้ เอง
แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่?
หรือนี่คือการแสดงความกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ ของเรา